onların doğrusu

Akşamüstü, saat yedi sekiz civarları

İşten yeni gelen annem pencereye yanaştı

Amacı biraz havalandırmaktı odayı

Dışarıdan gelen soba dumanları buna engel olmuştu

Birden yüzünde belirgin bir sinirle bana döndü

Onu çıldırtan bir şey vardı:

Serseriler.

Ağzından köpükler çıkarırcasına bağırmaya başladı

Nereden çıktı bunlar?

Neyin nesiydiler?

Pencereye yanaştım

Güneş batmış olmasına rağmen evin yanındaki boş arazide parıldayan bir ışık vardı

Koca bir ateş.

Dört beş erkek vardı etrafında

Pek tekinsiz tipler

Biri şaka olarak diğerini ateşe itti

Çakma eşofman takımı tutuştu

Aniden bağıran çocuğa yardım eden yoktu

Aksine birden kahkahalar yükseldi

Annemin öfkesi daha da kabardı

Bana bağırdı bu sefer:

“Bakma şu pisliklere!”

Bakmak istemiyordum aslında ama gözümü de alamadım

O ateşin yanında hayal ettim kendimi

Kaşımdaki çizik, alt takımımdaki fazlalıkla

O fazlalığın verdiği haksız özgürlükle

Elimde sigaramı tüttürüyorum

Bir de cebimdeki küçük bir poşette başka bir şey…

Adını dahi bilmiyorum

Ama düşününce burnumda hissedebiliyorum yanmayı

Annemin sesiyle tekrar irkildim

Bu sefer sorgulayan bir hâli vardı:

“Anlamadım ki, öyle ailelerden bu çocuklar nasıl çıktılar?”

İyi ailelerin kötü çocuklarıydı bunlar; suçu da yanlışı da kendileri seçtiler

Son bir kez yaklaştım pencereye

İçimde ağır bir his vardı

Kıskançlık.

Kıskanıyordum onları

Kıskanıyordum boktan hayatlarını ve yanlış kararlarını

Pek mutlu görünmüyorlardı aslında

Hayır, mutlu olmadıklarından emindim

Yüzlerinden anlaşılıyordu

Böyle bir hayatı kimse istemez

Ama yine de deli gibi kıskanıyordum

Bu kıskançlığın sebebini aradım

Boktan hayatları, kötü arkadaşlıkları ya da aptal şakaları değildi aradığım şey

Yanlışları değildi kıskandığım, yanlış yapma haklarıydı

Bana hiç tanınmamış o hak

Benim seçim hakkım olmamıştı hiç

Kaşlarımı hiç çizdirmemiştim, derslerimi asmamıştım

Sigara paketine bile dokunmamış, ağzımdan tek bir küfür savurmamıştım

ve bir kış akşamı sahte arkadaşlarımla ateş başında oturup hayatımdan nefret etmemiştim

Ben bu hayatı başkalarının doğrularıyla yaşamıştım

Olacağım kişiyi de yaşadığım hayatı da başkaları seçmişti

Tüm kararlarımı onlar vermişti

ve bunu bir iyilik sanmışlardı

Bana seçme hakkı verilseydi, olmayı seçeceğim kişi şu an olduğum kişiden çok mu farklıydı?

Bilmiyorum.

Hiç düşünmedim.

Seçim hakkın olmayınca ihtimalleri düşünmeyi de bırakıyorsun bir süre sonra

Ama isterdim seçebilmeyi

İsterdim yanlış yapabilmeyi

Her bir yanlışımdan ders alıp düştüğüm yerden kalkabilmeyi

Kendi yanlışlarımla yaşayacağım hayatı, başkalarının doğrularıyla yaşadığım bu hayata tercih ederdim

Bir adım geriledim

Ateş başındaki hayalim kayboldu

Annemden ses seda yoktu

Pencereyi kapattım

Perdeyi çektim

Aklımdaki bu düşünceyi hemen sildim

Doğru olan buydu

“Doğrusunu yapıyorsun,” dedim kendime

Onların doğrusunu…